กว่าจะเจอรักแท้

“ซื้อการ์ดแมวนี่ ให้อาจารย์ธีรภาพสิบี” แชร์เอ่ยขึ้น
“อาจารย์เค้าชอบแมวเหรอ” บีถาม พลางเลือกการ์ดมา 1 ใบ 
“พรุ่งนี้เอาไปให้เป็นเพื่อนกันนะเว้ย เราอายว่ะ” บีบอกเพื่อนๆ 
**************************************************
บทที่ 7
วันนี้เป็นวันคริสต์มาส บีเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องพักของอาจารย์ธีรภาพ บีตื่นเต้นมากพลอยทำให้เพื่อนๆ ตื่นเต้นไปด้วย เพื่อนๆในกลุ่มรู้ดีว่า บีแอบชอบอาจารย์ธีรภาพ บีสารภาพกับทุกคนว่า ไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนเลย 
“เฮ้ย นั่น อาจารย์มาแล้ว” พี่หมอนบอก 
ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี บีอกจะระเบิดอยู่แล้ว เจ้าพวกเพื่อนๆตัวดี เฮ้ยเดินไปไหนกันล่ะเนี่ย 
อาจารย์ธีรภาพเดินใกล้เข้ามาแล้ว บียืนตัวสั่น มือสั่น ในมือมีการ์ดใบเล็กหนึ่งใบ ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาแล้ว บีคิดพลางมองอาจารย์ ตอนนี้อาจารย์ธีรภาพยืนอยู่ห่างบี แค่ไม่ถึงฟุต
“อาจารย์คะ สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ” บีก้มหน้า
“ขอบคุณมากนะ” อาจารย์ธีรภาพก่อนอย่างอ่อนโยน 
“ชื่ออะไรล่ะเรา” อาจารย์ถาม
“หนูเขียนชื่อไว้ในการ์ดแล้วค่ะ” บีตอบพลางก้มหน้าด้วยความอาย
“ไว้เราเจอกันนะ ผมอยากตอบแทนอะไรคุณบ้าง” อาจารย์กล่าว
“ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอกค่ะ มันเรื่องเล็กน้อย”บีตอบพลางมองหน้าอาจารย์แล้วยิ้ม
“ผมขอเบอร์คุณได้ไหม” 
บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยวันนี้ช่างสดใสนัก บีเริ่มรู้สึกได้ ว่าในเร็ววันนี้ จะต้องมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นในชีวิตของบีแน่ๆ เหลืออีกไม่กี่เดือน ทุกๆคนก็จะเรียนจบแล้ว ต่างคนต่างต้องแยกย้ายกันไปทำงาน ชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่รู้ บีรู้แต่ว่าบีแค่อยากเจอคนที่บีรัก และเค้าก็รักบีจริง 
คืนนั้น เมื่อแลกเบอร์โทรกับอาจารย์ธีรภาพ บีลองโทรไปหาอาจารย์ เมื่ออาจารย์รับสาย ทั้ง 2 คนได้คุยกันอย่างมีความสุข แต่บีรู้ดี ตราบใดที่ยังเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์ บีจะไม่ทำอะไรนอกเหนือจากสถานภาพดังกล่าวเด็ดขาด ซึ่งอาจารย์ก็รู้ดี เราทั้งคู่มักคุยกันเรื่องเรียน เรื่องทั่วๆ ไป บีไม่เคยเจอใครที่ดูเป็นผู้ใหญ่ แลดูอบอุ่นอย่างนี้มาก่อน อาจารย์ธีรภาพอายุห่างกับบี ประมาณ 20 ปี แต่ อาจารย์ยังดูหนุ่มแน่น รูปร่างสูง ผอม ผิวสีน้ำผึ้ง พูดจากันเอง บีคุยโทรศัพท์กับอาจารย์ธีรภาพทุกวัน จนถึงวันที่บีเรียนจบ ...
วันสุดท้ายของการเป็นนักศึกษา ทางมหาวิทยาลัย ได้จัดการปัจฉิมนิเทศก์ให้แก่นักศึกษาปี 4 ทุกคน บรรยากาศในการปัจฉิมนิเทศเป็นไปอย่างเรียบง่าย เมื่อถึงช่วงที่อาจารย์ทุกคนในคณะจะผูกข้อมือให้แก่ลูกศิษย์ โดยเหล่าอาจารย์นั่งที่เก้าอี้บนเวที และให้นักศึกษาเดินเวียนกันขึ้นไปบนเวที 
“อาจารย์ธีรภาพอยู่บนนั้นด้วยแหละ” พี่หมอนบอกบี
“ไปกันเถอะ เร็วๆ เดี๋ยวคนเยอะ”พี่หมอนเร่ง พร้อมรีบวิ่งไปต่อแถว
“กิ๊ก เราไม่ไปหรอกนะ เราอาย” บีบอกกิ๊ก
“เราก็ไม่ไป เราขี้เกียจเดิน” กิ๊กบอก 
“แหม เหตุผลดีจังนะเอ็ง”กุ้ง กะ แชร์บอก พลันรีบวิ่งตามพี่หมอนไป
เวลาผ่านไปซักพัก อาจารย์ธีรภาพโทรมาหา บี บีตกใจมองไปที่เวที 
“อ้าว อาจารย์หายไปไหนนะ” บีพึมพำ พลางกดรับโทรศัพท์ 
“บี ทำไมไม่ขึ้นมาบนเวทีล่ะ เดี๋ยวผมผูกข้อมือให้” อาจารย์พูดมาตามสาย
“ไม่อ่ะค่ะ หนูเขิน”บีตอบ
“งั้นบีเดินไปข้างหลังตึกนะ ผมจะรออยู่ที่นั่น” อาจารย์ตัดสาย บีชวนกิ๊กไปที่หลังตึก เมื่อไปถึงอาจารย์ดึงเส้นด้ายออกมาจากกระเป๋า เดินมาผูกข้อมือให้กิ๊ก หลังจากนั้น อาจารย์เดินมาหาบี สบตาบี พร้อมกับผูกข้อมือให้ 
“ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือ ก็โทรมาหาได้นะ ขอให้ได้งานดีๆ ทำนะครับ” อาจารย์กล่าวกับบี 
*************************************************
บทที่ 8
“สวัสดีครับ ประเทศไทยเริ่มเข้าสู่ช่วงหน้าร้อนของปี ค.ศ. 2003 ปีนี้อากาศค่อนข้างร้อน อุณหภูมิอาจสูงถึง 40 องศาเซลเซียส กรมอุตุนิยมวิทยาขอแจ้งเตือนประชาชนให้ระวังพายุโซนร้อน …
บีนอนทอดกายอยู่บนโซฟาที่ห้องรับแขกภายในบ้าน พลางดูโทรทัศน์ช่องของกรมอุตุนิยมวิทยา บีไม่อยากออกไปไหนเนื่องจากปีนี้อากาศร้อนมาก หลังจากพิธีจบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยแล้ว เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไปหางานทำ พี่หมอนได้เข้าทำงานที่บริษัทสินเชื่อแห่งหนึ่ง ซึ่งพี่หมอนได้ทำตำแหน่งพนักงานติดตามหนี้ (ซึ่งพี่หมอนบอกว่า ชอบ อยากทำมานานแล้ว) แชร์ทำงานเป็นเสมียนธุรการที่สำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง (ก็เค้ามีแฟนอยู่นั่นนี่นา) กุ้งได้เป็นพนักงานการเงินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่ง หนิงได้สมัครเข้าทำงานที่บริษัทส่งออกขนมปัง ส่วนบีและกิ๊ก แน่นอนว่า …..ตกงานทั้งคู่ 555
จากวันสุดท้ายที่ทั้งหมดได้สวมชุดนักศึกษา จนถึงวันนี้นี่ก็เป็นเวลาเกือบ 2 เดือนแล้ว บีและกิ๊กสองคู่หูยังคงไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ บ้านของบีและกิ๊กอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ทั้งคู่จึงมักพากันตะลอนๆไปทั่วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บ้านของกิ๊กค่อนข้างมีฐานะ พ่อแม่ของกิ๊กมีกิจการอู่ซ่อมรถที่ใหญ่มากๆ ในจังหวัด กิ๊กจึงไม่ค่อยกระตือรือร้นในการหางานทำมากนัก ส่วนบีนั้น พ่อแม่อยากให้ทำงานราชการหรือรัฐวิสาหกิจที่มั่นคง แต่บีว่ามันน่าเบื่อจะตาย บีอยากทำอะไรที่มันท้าทายความสามารถมากกว่า สุดท้าย บีและกิ๊ก ก็ไปสมัครงานตามที่ต่างๆไว้มากมาย จนรอมาเกือบ 2 เดือนแล้ว ทั้ง 2 คนก็ยังไม่มีบริษัทไหนติดต่อมา ช่วงสายของวันหนึ่งกิ๊กได้ขับรถมาหาบีที่บ้าน พร้อมกับโวยวายเสียงดัง 
“เบื่อ เมื่อไหร่จะมีบริษัทติดต่อมาซะที” กิ๊กบ่น
“อ้าวไหนแกว่าชอบนอนอยู่บ้านมากกว่าไง เงินก็มีให้ใช้ เตี่ยแกตามใจจะตาย” บีพูด
“เฮ้อ ถ้านอนอยู่บ้านทุกวัน เมื่อไหร่จะได้หนุ่มๆ หล่อๆ ซักทีเล่า” กิ๊กพูดพร้อมกับบิดขี้เกียจ
ตู๊ด ตู๊ด ดดดดดดดดดดดดดดดดด....

“เดี๋ยวเราไปรับโทรศัพท์แป๊บนึงนะ” บีเอ่ย พร้อมวิ่งไปรับโทรศัพท์บ้าน
“ค่ะ ใช่ค่ะ”
“ค่ะ พร้อมค่ะ”
“วันพฤหัสนี้นะคะ ค่ะ สวัสดีค่ะ”
“ใครโทรมาเหรอ” กิ๊กถาม พร้อมล้มตัวนอนอย่างเกียจคร้าน
“กิ๊ก สงสัยต่อไปนี้ แกต้องออกไปแรดคนเดียวแล้วล่ะว่ะ ธนาคารโทรมาให้ไปกรอกประวัติ พร้อมตกลงรายละเอียดการทำงาน วันมะรืนนี้” บีพูดพลางยิ้มกว้าง
“เฮ้อ เซ็งเป็ด” กิ๊กถอนหายใจ
*********************************


บทที่ 9 

ณ ห้างสรรพสินค้า 2 สาว กำลังเดินเลือกซื้อของกันอย่างสนุกสนาน บีลองชุดที่จะใส่ไปธนาคารวันมะรืนนี้ ซึ่งมีกิ๊กคอยให้คำปรึกษา
“เดี๋ยวแกต้องไปซื้ออุปกรณ์แต่งหน้าด้วยนะเว้ย หน้าจืดๆ แบบนี้เค้าไม่รับทำงานหรอก” กิ๊กพูดปนกระเซ้า
ครืด ครืด...
“เฮ้ย บี มือถือแกสั่นน่ะ”
“อาจารย์ธีรภาพโทรมา” บีบอกกิ๊กด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 
“สวัสดีค่ะ อาจารย์”
“ออกมาซื้อของกะยัยกิ๊กอ่ะค่ะ สบายดีเหรอคะ” บีคุยด้วยน้ำเสียงแช่มชื่น หลังจากสนทนากันเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อบีวางสาย ได้เดินออกมาหาเพื่อนสาว พร้อมเล่าให้ฟังว่า มะรืนนี้อาจารย์จะเป็นคนพาไปที่ธนาคาร กิ๊กบอกว่าดีใจด้วย แต่อย่าไปพลาดท่าเสียทีเค้าล่ะ
“ไม่แล้วล่ะกิ๊ก เราจะไม่ยอมทำอะไรโง่ๆ อีกแล้ว” บีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง 
“แกอย่าลืมถามอาจารย์ล่ะ ว่าเค้ามีแฟนรึยัง จะได้ไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดทีหลัง” กิ๊กเตือน
“อืม” บีบอก

หลังจากเดินซื้อของได้พักใหญ่ ทั้งคู่ไปนั่งทานอาหารกันที่ร้านอาหารญี่ปุ่น (ของโปรดยัยกิ๊กเค้าล่ะ) ต่อจากนั้นก็ไปดูหนัง กว่าจะได้กลับบ้าน ก็ตกเกือบทุ่ม เมื่อมาถึงบ้านบีรีบอาบน้ำเพื่อจะเข้านอนแต่หัววัน 
กริ่งกร่อง กริ่งกร่อง ..
“บี ไปดูซิลูกว่าใครมา กดออดหน้าบ้าน” เสียงแม่ตะโกนเรียกบี
บีเดินลงบันไดเพื่อไปเปิดประตู เมื่อถึงหน้าบ้านบีชะโงกหน้ามองผ่านประตูเล็ก พร้อมพึมพำอย่างตกใจ “เป้”
บีเปิดประตูให้เป้เข้ามาในบ้าน เป้ทักทายบีอย่างเศร้าๆ 
“ไปนั่งคุยกันในบ้านก่อนนะ” บีบอก พร้อมออกเดิน แต่เป้ได้ดึงมือบีไว้ พร้อมดึงตัวบีเข้ามากอด 
“อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวพ่อแม่เราว่าเอานะ” บีตำหนิ
เป้ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากตัวบี พร้อมกับเดินตามบีเข้าไปในบ้าน
ทั้ง 2 นั่งคุยกันที่โซฟา ต่างคนต่างนั่งนิ่งเป็นเวลาหลายนาที หลังจากที่เป้บอกเลิกบีเมื่อปีก่อน เป้และบีไม่เคยพบเจอและพูดจากันอีกเลย เมื่อมาถึงตอนนี้เวลานี้ บีจึงคิดไม่ออกว่าบีควรจะทำหน้ายังไง ควรจะพูดอะไรกับผู้ชายคนนี้ ตลอด1 ปีที่ผ่านมา บีทำใจได้มากแล้วกับการเสียใจคราวนั้น บีนั่งจ้องไปที่ผนังพยายามเก็บอารมณ์ให้ได้มากที่สุด บีไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้ 
“บี เรามีเรื่องอยากจะพูดกับบี” เป้เอ่ยขึ้น เพื่อทำลายความเงียบ
“มีอะไรเหรอ” บีถาม
“เราอยากจะขอโทษบีสำหรับเรื่องที่ผ่านมา พ่อแม่ พี่น้อง และเพื่อนๆ เค้าอยากให้เรากลับมาคบกันนะ เราเสียใจมาก พ่อแม่เราว่าเราทุกวัน..
“พอเหอะ เราไม่อยากฟัง” บีพูดพลางจ้องหน้าเป้
“บีมีคนอื่นแล้วเหรอ” เป้ถามพลางจ้องหน้าบีตอบ
“เราไม่ได้มีใครทั้งนั้น แต่เป้คิดได้ช้าจังเนอะ 1 ปีที่ผ่านมา เราเสียใจมาก เป้ทำร้ายจิตใจเราสารพัด เรากลับไปคบกับเป้อย่างเดิมไม่ได้แล้วล่ะ” บีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว
“1 ปีที่ผ่านมา เป้อย่าคิดว่าเราไม่รู้นะ ว่าเป้ผ่านผู้หญิงมาอีกกี่คนต่อกี่คน เรารับไม่ได้แล้วจริงๆ เราเป็นได้แค่เพื่อนที่ดีเท่านั้นแหละ เป้อย่าพยายามอีกเลย” บีพูดพลางจ้องหน้าเป้นิ่ง
“บีเปลี่ยนไปมากจริงๆ ไหนบีเคยบอกว่าบีจะไม่มีใครไง จะรอเราคนเดียวไง” เป้ถาม
“ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกเป้ กลับไปซะ”บีพูดพลางเมินหน้าหนี
เวลาผ่านไปหลายนาที เป้ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกไปจากบ้านอย่างช้าๆ บียังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา เมื่อแน่ใจว่าชายหนุ่มได้เดินออกจากบ้านไปแล้ว บีหันกลับมาน้ำตาไหลพรั่งพรู บีต้องทนข่มใจไว้ เพื่อไม่ให้ร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้ชายคนนั้น บีตอบตัวเองไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไร บีรักเป้มาตลอด ถึงแม้เป้จะทำร้ายจิตใจ หรือรักๆ เลิกกันกี่ครั้ง บีก็ไม่เคยหยุดรักเป้เลยซักวัน แต่วันนี้เมื่อบีโตขึ้น บีต้องตัดสินใจ บีไม่อยากทำร้ายหัวใจตัวเองอีกแล้ว บีค่อยๆ เดินเข้านอนอย่างช้า ๆ พร้อมหลับตาลงบนเตียง บีมั่นใจว่าบีตัดสินใจถูกแล้ว ที่ไม่ให้โอกาสผู้ชายคนนั้นอีก 
********************************************

บทที่ 10 
วันพฤหัสบดี ที่ 2 เมษายน บีตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปที่ธนาคาร บีนัดกับอาจารย์ธีรภาพไว้ที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ อาจารย์ธีรภาพโทรหาบีแต่เช้าเพื่อคอนเฟิร์มสถานที่และเวลา บีไปถึงสถานที่นัดก่อนเวลา 15 นาที บีมองหาที่นั่ง พลันสายตาเหลือบไปเห็นเก้าอี้นั่งพักตัวหนึ่งว่างอยู่ บีเดินไปที่เก้าอี้ ก่อนที่บีจะทรุดนั่ง บีได้ยินเสียงเรียกอันอบอุ่น คุ้นหู อยู่ข้างหลัง 
“มานานรึยัง สาวน้อย” 
บีหันกลับไปมอง ร่างของอาจารย์ธีรภาพปรากฏกายอยู่ห่างจากบีไม่ถึงฟุต รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของทั้ง 2 คน 
“พร้อมรึยัง ไปกันเถอะ” อาจารย์พูดพลางฉีกยิ้มกว้าง พร้อมส่งมือให้บี บียิ้มตอบพร้อมส่งมือให้ ทั้งคู่เดินจูงมือกันไปที่รถซึ่งจอดอยู่ในซอยข้างๆ ห้างสรรพสินค้า บีอยากให้โลกนี้หยุดหมุน บีไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิต …..
ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ที่ธนาคารนานหลายชั่วโมงทีเดียว บีต้องกรอกแบบฟอร์มใหม่ทั้งหมด และต้องเข้ารับการทดสอบด้านภาษา คอมพิวเตอร์ ความรู้เกี่ยวกับการบริหารธุรกิจ พร้อมกับรอสัมภาษณ์ช่วงบ่าย อาจารย์ธีรภาพนั่งคอยบีอยู่ข้างนอกธนาคาร หลังจากที่บีกรอกแบบฟอร์มพร้อมยื่นเอกสาร เตรียมรอสัมภาษณ์ในช่วงบ่าย บีรีบเดินออกมาหาอาจารย์ธีรภาพ
“อาจารย์กลับไปก่อนก็ได้นะคะ สัมภาษณ์ตอนบ่ายน่ะค่ะ” บีบอก
“ผมจะรออยู่ข้างนอกนี่แหละ สัมภาษณ์เสร็จแล้วผมจะพาบีไปทานข้าว” อาจารย์ธีรภาพบอกบี
“ตั้งใจให้เต็มที่นะ ผมว่าธนาคารนี้ใช้ได้ บีน่าจะไปได้สวย สู้ๆ นะ” อาจารย์ธีรภาพพูดพลางเอามือลูบหัวบีอย่างเอ็นดู
ช่วงบ่าย 2-3 หลังจากที่บีได้เข้ารับการสัมภาษณ์ กรรมการสอบสัมภาษณ์ซักถามเกี่ยวกับประวัติส่วนตัว ประสบการณ์การทำงาน และเกรดเฉลี่ยจากมหาวิทยาลัย คณะกรรมการถามบีว่า อยากจะทำงานแผนกใดระหว่าง แผนกสินเชื่อ และแผนกบริหารการเงิน และการลงทุน บีตอบว่าแผนกใดก็ได้ ค่ะ และพร้อมจะทำให้เต็มความสามารถ บีเข้ารับการสัมภาษณ์อยู่เกือบ 1 ชั่วโมง เมื่อเสร็จแล้ว บีรีบเดินมาหาอาจารย์ที่โรงจอดรถ
“เป็นไงบ้าง” อาจารย์ถาม 
“เค้าจะติดต่อกลับภายใน 2-3 วันน่ะค่ะ” บีบอก
“ได้อยู่แล้ว เชื่อผมเถอะ” อาจารย์พูดพร้อมยิ้มให้บี
อาจารย์ขับรถมาเรื่อยๆ จนถึงสะพานพระราม 8 ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนานมาตลอดทาง อาจารย์ธีรภาพเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นมาก บีคิดในใจว่านี่กระมังที่ทำไมบีถึงไม่ให้โอกาสเป้ได้แก้ตัวอีกครั้ง
“แล้วแฟนคนเก่าของบี ตอนนี้เค้าทำอะไรอยู่เหรอ” อาจารย์เอ่ยถาม
“เค้าเป็นโฟร์แมนอยู่บริษัทฯ ที่ราชบุรีน่ะค่ะ” บีตอบ
“ทานที่ร้านนี้ละกันนะ บรรยากาศดีนะ ริมแม่น้ำด้วย หยุดเรื่องแฟนเก่าบีไว้ก่อนนะ ตอนนี้ทานข้าวกันก่อน” อาจารย์พูดพลางยิ้ม